تجرد بعد از سی سالگی

دل نوشت های یک دختر سی و چند ساله

داشت می گفت که اگر می خواهید حس و حال ماه رمضان را حفظ کنید چندکار را باید انجام دهید و مهمترینش مداومت در کار خیر است.

حرفها که تمام شد، کسی گفت واقعا دلش خوش است توی ماه رمضانش هم نتوانستیم درست و درمان کارخیری انجام دهیم.

گفتم شاید دلیلش این است که ما سر معنی کار خیر مشکل داریم.

گفت یعنی چه؟

گفتم تا بحث کار خیر می شود همه ذهنشان می رود طرف رسیدگی به فقرا و دردمندان و بیماران که خوب، حد اعلای خیر است و چون سنگ بزرگی است عطایش را به لقایش می بخشند ولی کار خیر همان کار خوب و رفتار درست و انسانی است و عمل شاقی نیست.

چند تا نمونه کوچک:

  • توی رانندگی به عابر پیاده راه بدهیم.
  • وقتی پیاده هستیم از خط کشی عبور کنیم و یکهو نپریم وسط خیابان
  • تا جایی که می توانیم از بوق استفاده نکنیم. تا نقش کمتری در ایجاد آلودگی صوتی داشته باشیم.
  • از وسایل پلاستیکی و کیسه های نایلونی غیر قابل بازیافت حتی الامکان کمتر استفاده کنیم.
  • توی شب وقتی توی خیابان دوطرفه باریک هستیم هنگام عبور ماشین دیگر از روبرو چراغ ها را کم کنیم که نور اذیتش نکند. رانندگان با تجربه قدیمی این نکته را خوب رعایت می کردند.
  • مراعات همسایگان را بکنیم.
  • به گلها و گیاهان توی خیابان و یا توی حیاط آپارتمان آب بدهیم.
  • بعضی وقتها کفش های همسایه های شلخته را پشت در آپارتمانشان مرتب کنیم.
  • اگر نگاهمان به نگاه کسی افتاد لبخند بزنیم. ترجیحا از جنس خودمان. یعنی حتما از جنس خودمان.!!!
  • چراغ های اضافه را خاموش کنیم.
  • زباله ها را تفکیک کنیم.
  • جایمان را توی اتوبوس و مترو به کس دیگری بدهیم.
  • عطر بزنیم و یا حداقل  بو ندهیم.
  • بعد از صرف غذا از پزنده آن تشکر کنیم.
  • آب بخوریم.
  • سبزیجات بخوریم.
  • به گلها و آسمان نگاه کنیم.
  • یک تلفن بزنیم و بگوییم می خواستم حالت را بپرسم و دیگر کاری نداشتم.
  • و.....

کار خیر کردن از چیزهای خیلی کوچک شروع می شود. اسمش هراس برانگیز است. اسمش را عوض کنی خیلی چیزها عوض می شود...

۱۳٩۳/٥/۱۱ | ۱٢:۱٧ ‎ق.ظ | | نظرات () |

www . night Skin . ir