تجرد بعد از سی سالگی

دل نوشت های یک دختر سی و چند ساله

از نظر من هر کسی به یک حیوانی شبیه است .

از خوی حیوانی و جسم مثالی بگذریم ولی حس و حالی که از آدمها می گیرم را کاملا می توانم به حیوانات تشبیه کنم.

و این حس و حال در طراحی ها و نقاشی هایم کاملا مشهود است.

اگر کسی نقاشی های حیوانات مرا ببیند و شخص مورد نظر را هم بشناسد به طرفه العینی می فهمد که من این نقاشی را برای چه کسی کشیده ام.

ولی اگر قرار باشد خود را برای کسی تشریح کنم ترجیح می دهم بدون هیچ توضیحی این تصویر را در برابرش قرار دهم.

یعنی هربار به آن نگاه می کنم انگار خودم را می بینم و جالب این است که چند روز پیش با دوستی در این مورد صحبت می کردیم و وقتی از او پرسیدم نظرش در مورد حیوان من چیست؟

بعد از کمی تفکر گفت : هر چه هست رام و اهلی نیستی...

وقتی این عکس را جلویش گذاشتم گفت : من حرفی ندارم و رفت....

پ.ن : خوی سبعیتم را زمانی کشف کردم که هنگام خشم بیشترین غذایی که از آن لذت می برم شیشلیک است و  دیدن استخوان های آن پس از تمام شدن غذا مانند آبی بر آتش خشمم است.

۱۳٩۳/٤/۱٦ | ٤:٢۱ ‎ب.ظ | | نظرات () |

www . night Skin . ir