تجرد بعد از سی سالگی

دل نوشت های یک دختر سی و چند ساله

خیلی وقت است که دلم چیزی نمی خواهد تا بخرم البته به جز خوراکی.

ترجیح می دهم به جای داشتن از بودن لذت ببرم.

البته ناگفته نماند که ملاحظات مادی هم شاید بی دلیل نباشد اما کلا مثل قدیم ترها که احساس می کردم داشتن فلان چیز حس خوبی بهم می دهد نیست.

یک چیزهایی خوشحالم می کند و اگر داشته باشم بهتر است ولی نبودشان هم روی اعصابم نیست و غصه نمی خورم.

در حقیقت فکر می کنم همین الان هم خیلی بیشتر از نیازم دارم و از پس نگهداری مناسبشان برنمی آیم.

می دانم که استفاده و نگهداری مناسب از داشته ها خود نوعی شکر نعمت است و اگر نتوانم به آن عمل کنم اضافه کردن وسایل بی معنی است.

شاید بهتر باشد همین ها را هم سبک تر کنم!

۱۳٩٢/٦/۱٢ | ٤:٠۸ ‎ب.ظ | | نظرات () |

www . night Skin . ir