تجرد بعد از سی سالگی

دل نوشت های یک دختر سی و چند ساله

دلم می خواهد یک سری از دوستان مجازی را دعوت کنم به یک رستوران.

شرطش هم بی نام و نشان بودن باشد.

دوستان مجازی را دعوت کنم و ادم های واقعی ببینم

بی هیچ کنجکاوی که کدام یک از این ادمهای واقعی کدام نقاب مجازی را دارند.

مثل یک راز

همه بیایند و خوش بگذرانند و حرف بزنیم.

بدون اینکه همدیگر را از روی ذهنیت قبلی قضاوت کنیم.

نه اونها بدانند ترنم کدام است و نه من بدانم انها کدام یک از همراهان همیشگی هستند.

ولی یک چیز مشخص است

ما حرف های زیادی برای گفتن خواهیم داشت.

حتی اگر ندانیم کی به کی است.

دقیقا مثل فرایند برعکس یک بالماسکه.

همه ما گوشه ای از واقعیت را در این دنیا مجازی رونمایی می کنیم ولی اگر دنیای مجازی را به روابط واقعی ببریم نتیجه خوبی نخواهد داشت.

ولی می دانم تک تک این دوستان در دنیای واقعی هم دوستان خوبی خواهند بود.

یک روز این پروژه را عملی خواهم کرد.

۱۳٩۱/۱٢/٤ | ۱٢:۱٤ ‎ب.ظ | | نظرات () |

www . night Skin . ir